Augustus 2018
Het gehucht Ceuaș in Transsylvanië, Roemenië was mijn reisdoel. Op uitnodiging Tocila Szaszcsavasi en Alexandra Beaujard, beiden muzikanten van de Nadara Transylvanian Gypsy Band. en oprichters van de stichting Nadara. Deze stichting helpt de arme Roma's in het naburige kamp met allerhande zaken die anders voor hen niet bereikbaar zouden zijn.
Muziek is voor deze Roma's zeer belangrijk en uniek in z'n soort. Aan de universiteit van Boedapest, Hongarije, is het zelfs een studie. Het bekostigen van voldoende goede violen is echter zeer moeilijk..
Onderwijs is voor deze Roma kinderen een probleem; het wordt voor hen nauwelijks door de overheid ondersteund en veel ouders vinden het niet noodzakelijk. Daarom heeft de stichting een schooltje gebouwd waar een paar vrijwilligers les geven. Zodoende gaan er kinderen 2x per week een ochtend naar school.
Het is in het Roma kamp niet ongebruikelijk dat beide ouders enkele maanden in het buitenland werken en hun kinderen achterlaten bij grootouders of andere familie. Maar er zijn er ook die hun kinderen zonder enige verzorging aan hun lot overlaten. De gemeenschap ontfermt zich dan gelukkigover deze kinderen.
De vader van Tocila Szaszcsavasi,
was een bekende violist en ooit het hoofd van het Roma Ghetto. Woont nu in een stenen huis in een naastgelegen dorp.
Hij laat zich geen kaas van z'n brood eten.
Zij behoren tot de elite van het Roma kamp.
1x per week krijgen de jongens vioolles.
Links Tocila Szaszcsavasi, geeft hier vioolles en is hoofd van de hulpstichting Nadara.
De gepensioneerde Hongaarse leraar geeft 2x per week les.
Er wonen nog veel Hongaren in Roemenie in een gebied dat tot de tweede wereldoorlog tot Hongarije behoorde.
Het was de laatse schooldag, de kinderen kregen limonade en chocola.
Twee jongens, broertjes, stonden in de deuropening van het klaslokaal. Stil, onbewogen, angstig als wilde dieren. Zij behoorden niet tot de leerlingen en ze vergaapten zich aan al het lekkers.
We riepen ze binnen en ze mochten delen in het lekkers. Vol ongeloof namen ze het aan om vervolgens langzaam te eten en drinken.
Ik wilde ze fotograferen waarbij het nog wel even duurde om kontakt en een beetje vertrouwen te krijgen. Maar uiteindelijk een lachje!
Een jonge moeder met één van haar vele kinderen.
De paarden worden hier goed verzorgd, ze zijn voor hen wat voor ons de auto is.
Op weg naar de smid.
In z'n donkere werkplaats bewekt de smid het meest geschikte hoefijzer.
Hier wordt de paardenhoef naar de vorm van het beschikbare hoefijzer geknipt, waar dat bij ons juist andersom is.
De mannen kijken of de smid z'n werk coorrect uitvoerd en onderwijl stellen ze het paard gerust.
Job Kok Fotografie
Herculesstraat 30
7321EG Apeldoorn
©jobkokfotografie.nl 2023
Alle rechten voorbehouden